Tuesday, November 23, 2010

น้องเล็กมาแล้ว














ท้องนี้เป็นท้องที่ค่อนข้างทรหดที่สุด ทั้งสภาพร่างกายและจิตใจ รู้สึกร่างกายก็ไม่อำนวยเท่าไหร่ เหนื่อยง่าย เพลียง่าย ไม่เหมือนสองท้องที่ผ่านมา อาการแพ้ท้องที่ร้ายแรงก็คือความรู้สึกเหม็นหน้าพ่อ เป็นอาการที่เกิดขึ้นบ่อยที่สุด บางครั้งเห็นหน้าแล้วพาลโกรธเอาเฉยๆ แต่เมื่อพ่อไม่อยู่และไม่สนใจก็รู้สึกน้อยใจอีก เป็นเอามาก
มีหลายครั้งที่รู้สึกตัวเองเหมือนคนเป็นโรคซึมเศร้า บางวันขับรถไปทำงานร้องให้ไปตลอดทาง รู้สึกหดหู่กับชีวิตเหลือเกิน จนบางครั้งคิดจะไปหาหมอจิตเวชดู แต่ก็ไม่ได้ไปซักที

เรื่องงานก็มีปัญหากับเจ้านายตลอด จนแม่ห่านรู้สึกอยากกระโดดชกหน้าหลายครั้งทีเดียว ความไม่สบายใจเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว จนทำให้แม่ห่านอยากลาคลอดให้เร็วที่สุด จะได้หนีหน้าเจ้านาย เผื่อว่า 3 เดือนที่ลาคลอดกลับไปแล้วอะไรๆ มันจะดีขึ้นบ้าง

ด้วยความรู้สึกที่อยากให้ลูกออกมาเร็วๆ มั้ง ทำให้การนัดตรวจครรภ์เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม คุณหมอบอกว่าท่าทางจะไม่ค่อยไหวแล้ว แต่อยากให้อดทนดูให้ถึงสัปดาห์ถัดไป เพราะอายุครรภ์ยังไม่ครบกำหนด คุณหมอนัดอีกวันพุธที่ 27 ตุลาคม ซึ่งครั้งนี้คุณหมอตรวจภายในดู ปรากฏว่าปากมดลูกเปิดแล้ว พร้อมจะคลอดได้ คุณหมออยากให้คลอดคืนนั้นเลย แต่แม่ห่านต่อรองขอเป็นวันรุ่งขึ้น เพื่อกลับไปบอกพี่ๆ ทั้งสองก่อน



กลางคืนนอนปวดท้องเกือบทั้งคืน ตอนเช้าก็รีบไป รพ. ตั้งแต่เช้า เข้าห้องคลอดตั้งแต่ 6 โมงกว่า เตรียมตัวเตรียมใจ แม่ห่านเป็นหวัดด้วย โดนแยกห้องไปนอนเดี่ยวๆ เพื่อไม่ให้ติดคุณแม่ท่านอื่นๆ นอนรอคุณหมอมาตอน 8.30 น. คุณหมอเจาะถุงน้ำคร่ำออก แล้วฝากให้พยาบาลดูไว้

แม่ห่านเริ่มปวดท้องตั้งแต่ยังไม่ถึงเก้าโมง แต่กว่าพยาบาลจะเรียกคุณหมอมาก็เป็นเวลา 9 โมงกว่า แล้ว คุณหมอทำคลอดให้น้องเล็กออกมาตอน 9.22 น. น้ำหนัก 2,585 น้องตัวเล็กมาก ตัวเล็กจนแม่ตกใจ พี่ๆ ทั้งสองคนคลอดออกมาน้ำหนัก 3,000++ ทั้งนั้น

กว่าแม่จะออกจากห้องคลอด ไปนอนห้องคนไข้ก็เวลาเกือบเที่ยงแล้ว ไปถึงห้อง เขาส่งลูกตามไป แต่รีบเอาลูกเข้าเต้า เพื่อกระตุ้นน้ำนม น้องเล็กดูดนมเป็นทันที แต่แม่ยังไม่มีน้ำนม ผ่านไปซักพัก พยาบาลส่งนมมาให้ 1 แก้ว ให้ป้อนลูกก่อน ตอนนี้เอง ที่แม่ห่านต้องเกือบเสียใจตลอดชีวิต เพราะระหว่างที่ป้อนนมนั้น น้องสำลักนม แต่แม่ไม่ได้สนใจนัก

ผ่านไปซักพัก สังเกตเห็นว่าลูกหายใจหอบผิดปกติ เป็นเวลาเดียวกับพี่พยบาบาลเข้ามาที่ห้อง จึงขอให้พยาบาลช่วยดูว่าผิดปกติรึเปล่า พยาบาลจึงขอเอาตัวไปก่อน ลองให้ออกซิเจนที่ห้องพยาบาลดู ผ่านไปซักแม่ตามไปดูที่ห้องพยาบาล ตอนนี้คุณหมอเด็กขึ้นมาดู แล้วแจ้งว่าขอนำเด็กไปไว้ที่ห้องเด็กก่อน เพื่อดูอาการ ให้พ่อตามไปที่ห้องเด็ก ให้แม่พักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ค่อยตามไปดู















วันรุ่งขึ้น 29 ตุลาคม แม่ห่านรีบจัดการกับภาระกิจของตัวเอง อาบน้ำ อบแผล กินข้าวเสร็จ เตรียมลงไปดูลูก ไปถึงสิ่งที่เห็นก็คือลูกนอนอยู่ในตู้ ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ และให้อาหารทางหลอด แม่เห็นแล้วร้องให้ออกมาทันที ร้องจนคุณหมอไม่กล้าพูดอะไรมาก

ตอนนั้นคุณหมอบอกว่าปอดติดเชื้อ ซึ่งเกิดสาเหตุมาจากการสำลักบางสิ่งบางอย่างเข้าไปในปอด ซึ่งคุณหมอกำลังรอดูอาการ และสังเกตการเพาะเชื้ออยู่ หัวใจแม่เกือบสลาย ตอนนั้นแค่จับมือลูกไว้ น้องเล็กต้องอยู่กับเครื่องช่วยหายใจผ่านไป 1 สัปดาห์ ช่วงนี้แม่กลับมาอยู่บ้านแล้ว แต่ก็ไปหาลูกทุกวัน ได้จับมือลูกก็ยังดี หมอทดลองลดเครื่องช่วยหายใจลง เพื่อดูอาการว่าจะหายใจเองได้หรือไม่ แต่อาการไม่ดีขึ้น แถมยังปฎิเสธนมของแม่อีก จนต้องให้น้ำเกลือ และไขมันทางเส้นเลือดแทน
















พอเข้าสัปดาห์ที่ 2 อาการเริ่มดีขึ้น หมอลดเครื่องช่วยหายใจลงได้ แต่ยังให้ออกซิเจนอยู่ ตอนนี้ท่าทางลูกคงทรมานมาก เพราะดิ้นตลอด ไม่ยอมนอนนิ่งๆ มือก็ต้องผูกไว้ ทั้งมือ แขน ขา มีรอยเจาะเขียวไปหมด ช่วงนี้ลูกเริ่มรับนมแม่ได้แล้ว แม่บีบนมไปส่งให้ทุกวัน เห็นอาการดีขึ้นอย่างนี้แม่ก็ใจชื้น
















ผ่านไป 12 วัน น้องเล็กออกจากตู้มาอยู่ข้างนอกได้แล้ว ช่วงนี้พยาบาลบอกให้แม่ไปนอนเฝ้าลูกได้ เพื่อฝึกเลี้ยงลูก และให้นมไปด้วย แม่ห่านก็ไปนอนเฝ้าลูกทันที เริ่มกระบวนการเปลี่ยนผ้าอ้อมเอง ให้ดูดนมแม่โดยต้องชั่งน้ำหนักก่อนกินนมและหลังดูดนมทุกครั้ง เพื่อดูว่าน้องกินนมได้ปริมาณตามที่ควรจะเป็นหรือไม่ ตอนเช้าก็อาบน้ำให้ลูก ห้องไอซียูเด็ก ของ รพ. เขามีห้องพักให้แม่ด้วย ระหว่างมื้อของนมที่ลูกหลับ พยาบาลก็พยายามให้แม่พักผ่อนเยอะๆ จะได้มีน้ำนม เมื่อถึงเวลาให้นม หรือลูกร้อง ก็จะมาเรียกไปดูลูก



แม่ห่าน นอนเฝ้าลูก 2 คืน ทั้งคุณหมอและพยาบาลก็เห็นว่าลูกดีขึ้น พร้อมที่จะเผชิญโลกได้แล้ว และแม่ก็สามารถเลี้ยงลูกเองได้ พร้อมที่จะปล่อยให้กลับบ้าน ลูกจึงได้ออกจาก รพ. ตั้งแต่วันศุกร์ที่ 12 พฤศจิกายน กลับมาอยู่ที่บ้านของเรา ได้เจอกับพี่ๆ ที่คอยลูกอยู่



ออกจาก รพ. น้องเล็กก็กินเก่งมาก ทั้งวันมีแต่กินกับนอน แล้วก็อึ พ่อพาไปโกนผมไฟเมื่อวันอีด (อีดิ้ลอัฏฮา) เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน ที่สุเหร่าใหม่ กลับมาแม่ก็โกนผมให้จนหมด ดูหน้าตาน้องเล็กเหมือนเอเลี่ยน จนพี่ๆ เรียกน้อง "มะนาวต่างดุ๊ด"

ตอนนี้เจ้าน้องเล็กอายุยังไม่ครบเดือน แต่หน้าตาสดใสขึ้น เหมือนตุ๊กตาเชียว

































โดย...แม่ห่าน