Saturday, October 23, 2010

โจวจวง....หมู่บ้านโบราณแห่งเซี่ยงไฮ้









วันที่สองของเซี่ยงไฮ้แบบรีบๆ และเหนื่อยๆ คงเป็นเพราะโปรแกรมที่อัดแน่นเกินไป และไกด์เองก็กลัวว่าจะไม่สามารถนำเที่ยวให้ครบตามที่ตกลงกันไว้ การเดินทางทริปนี้จึงเป็นทริปที่เร่งรีบ และไม่มีเวลาได้ละเลียดความทรงจำตามรายทางเท่าที่ควร

ก่อนออกจากโรงแรมระหว่างที่นั่งเช็คเอาท์ ก็เริ่มเห็นว่ามีสัญลักษณ์งานเอ็กโปร์ 2010 ซึ่งจากที่ผ่านมาหลายที่ก็มีข้อความโปรโมตงานนี้ เพราะปีนี้เซี่ยงไฮ้เป็นเจ้าภาพจัดงานเวิด์ลเอ็กโปร์ ถือว่าเป็นงานใหญ่ระดับโลกอีกงานของประเทศจีน หลังจากเสร็จสิ้นจากโอลิมปิค ซึ่งประสบความสำเร็จอย่างล้นหลาม



เช็คเอาท์เสร็จไกด์ก็ต้อนขึ้นรถ ซึ่งสามารถใช้คำว่าต้อนได้เพราะไกด์จะมาเร่งตลอดเวลา ขึ้นรถได้แล้ว ไปได้แล้วเดี๋ยวไม่ทันโน่นไม่ทันนี่ ระหว่างทางเห็นห้างต่างชาติที่มาเปิดในเมืองจีน สังเกตว่าส่วนใหญ่จะเป็นห้างคาร์ฟู บางเมืองมีเทสโก้ บางที่ก็เป็นโลตัส ในขณะที่บ้านเรามีการรวมเป็นเทสโก้โลตัส แต่ของประเทศจีนเขาจะแยกกัน

ในเมืองจีนไม่เหมือนใต้หวัน ที่นี่ไม่มีเซเว่นให้เห็นเลย เพราะเซเว่นเป็นของญี่ปุ่น คนจีนจะไม่ถูกกับคนญี่ปุ่น และยังไม่ยอมให้ธุรกิจของชาวญี่ปุ่นเข้ามาเติบโตในจีน แม้แต่รถยนต์ มี Honda ให้เห็นบ้าง แต่ไม่มาก จะเป็นรถยุโรปและรถของจีนเองเป็นส่วนใหญ่


ใช้เวลานั่งรถประมาณ 1 ชั่วโมง ก็มาถึงหมู่บ้านโจวจวง ที่มีความเก่าแก่และประวัติที่ยาวนานกว่า 900 ปี ที่ยังคงไว้ซึ่งวิถีชีวิตที่ดั้งเดิมของคนจีน ที่นี่มีสินค้าขึ้นชื่อที่สุดก็คือขาหมูพันปี ว่ากันว่าเป็นขาหมูพะโล้ที่นุ่มที่สุดในโลก กินเข้าไปก็แทบจะละลายในปาก ซึ่งไม่รู้ว่าจริงรึเปล่า เพราะแม่ห่านเป็นมุสลิม ซึ่งก็เป็นปกติที่มื้อนี้ต้องกินอาหารเจอีกแล้ว เพราะเพื่อนร่วมทริปต้องการชิมขาหมูพันปี

ทางเข้าหมู่บ้านโบราณสองข้างทางเต็มไปด้วยร้านขายขาหมู ซึ่งสามารถซื้อกลับเมืองไทยได้ เขาแพ็คให้อย่างดีโหลดขึ้นเครื่องได้ เพื่อนร่วมทางหลายคนได้จ่ายเงินค่าขาหมูกลับเมืองไทยกันเป็นส่วนใหญ่ แม่ห่านก็ได้แต่เก็บภาพเป็นที่ระลึกเท่านั้น


เริ่มเข้าสู่ตัวหมู่บ้าน สังเกตเห็นต้นไม้แปลกๆ หลายต้น เนื่องจากช่วงนี้เป็นหน้าหนาว ต้นไม้หลายพันธุ์มีแต่กิ่งก้าน ไม่มีใบ อย่างต้นที่เห็นนี่ก็ไม่ทราบว่าเป็นต้นอะไร แต่มองดูกิ่งก้านสวยงาม ถามไกด์ ก็ไม่ค่อยจะรู้จักพันธุ์ไม้มากนัก แม่ห่านได้แต่ถ่ายรูปเก็บไว้ดู



หมู่บ้านโบราณโจวจวงเป็นหมู่บ้านที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ บ้านเรือนสองข้างทางก็จะเป็นบ้านแบบโบราณ และยังรักษาเอกลักษณ์เฉพาะของตัวเองไว้ แม้ว่าแต่ละปีจะมีนักท่องเที่ยวเดินทางเข้ามาเยอะแยะ แต่นักท่องเที่ยวทั้งหลายก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความเป็นอยู่ของชาวบ้านได้

เห็นแล้วนึกถึงเมืองไทย ประเทศไทยมีหลายเมืองที่เป็นลักษณะเมืองใกล้แม่น้ำ แต่ไม่สามารถรักษาแม่น้ำไว้ได้ ส่วนใหญ่น้ำก็เน่าเหม็นไปตามกาลเวลา แม้แต่เจ้าพระยาของบางกอกก็แทบจะไม่เหลือแล้ว

แม่น้ำที่นี่แม้จะเป็นแม่น้ำเล็กๆ แต่น้ำยังใสแจ๋วไม่มีกลิ่นไม่มีสีให้รำคาญสายตาเหมือนแม่นำหลายสายในประเทศไทย บ้านเรือนสองฝั่งแม่น้ำมีหลายหลังที่เปิดเป็นโรงเตี๊ยม หรือบางหลังที่เปิดให้เข้าชมความเก่าแก่และเอกลักษณ์ความเป็นอยู่ของเมือง โดยเก็บตังค์ค่าเข้าชมคนละ 2 เหรียญ (ประมาณ 10 บาท)


ไกด์พาเดินชมบ้านเรือนสองชายฝั่ง 1 รอบ แล้วให้นั่งเรือล่องแม่น้ำ คนแจวเรือเกือบทุกคนจะร้องเพลงได้ เมื่อขึ้นไปนั่งเขาจะถามว่าอยากฟังเพลงมั๊ย ถ้าจะฟังเขาก็จะร้องให้ฟังแต่ต้องจ่ายเงิน 10 เหรียญ ก็ให้รวมๆ เงินกันได้

พวกเราก็เห็นแล้วว่าไหนๆ ก็นั่งเรือทั้งทีฟังเพลงไปด้วยก็ท่าจะดี จึงยอมควักเงินจ่ายเพื่อฟังเพลงเพราะๆ จากคนแจวเรือซึ่งเป็นผู้หญิง


ระหว่างทางก็ได้เห็นวิถีชีวิตของชาวบ้านทั่วๆ ไป อย่างลุงคนนี้นั่งซักผ้าริมคลอง และเทน้ำทิ้งในคลอง แม่ห่าน ได้ซักถามไกด์ว่าเขารักษาแม่น้ำกันอย่างไร เพราะเห็นซักผ้าก็เทน้ำทิ้ง ร้านค้าทั้งหลายก็ไม่น่าจะมีที่ระบายน้ำจากที่อื่นนอกจากทิ้งลงลำคลองแห่งนี้ ไกด์อธิบายให้ฟังว่าคนจีนเวลาซักผ้าจะซักน้ำเปล่า ส่วนใหญ่ไม่ใช้ผงซักฟอก ยกเว้นคนในเมือง ถ้าเป็นชนบทแบบนี้จะนั่งซักน้ำเปล่าเหมือนในหนังจีนกำลังภายในที่ใช้ไม้ทุบๆ แล้วบิด

ส่วนร้านค้าทั้งหลายก่อนจะล้างภาชนะเขาใช้ใบไม้ชนิดหนึ่งซึ่งสามารถกำจัดความมันจากภาชนะออกได้ เขาใช้ใบนี้เช็ดจาน ชาม ทั้งหมด ก่อนจะนำมาล้างกับน้ำในแม่น้ำ โดยไม่ใช้ผงซักฟอก น้ำทั้งคลองจึงไม่เน่าเสีย และยังใสเย็นเห็นตัวปลาอย่างนี้



วิถีชีวิตอื่นๆ ก็ยังเป็นชีวิตแบบชาวบ้านชนบท จะเห็นว่าชาวบ้านถือถ้วยอาหารมายืนกินหลังบ้าน โดยไม่รู้สึกกระดากอาย หญิงคนนี้อาจจะมีหน้าบ้านเป็นร้านค้า หลบมากินข้าวหลังร้านใช้ตะเกียบพุ้ยข้าวไปอย่างเร่งรีบ บางบ้านตั้งโต๊ะนั่งกันเป็นครอบครัวก็มี

อีกภาพจะเห็นแม่ครัวกำลังล้างผักเพื่อเตรียมอาหาร ซึ่งก็ใช้น้ำในลำคลองนั่นแหละเป็นแหล่งล้างผักล้างปลา

น้ำในแม่น้ำโจวจวง ถือเป็นเส้นเลือดและเป็นชีวิตของชาวโจวจวง ที่ทำกันทุกอย่างในแม่น้ำนี้ ไม่ว่าจะอาบ ซักเสื้อผ้า ทำอาหาร แต่ไม่แน่ใจว่าใช้กินด้วยรึเปล่า อันนี้ลืมถามไกด์มาอ่ะ


หลังขึ้นจากเรือ เดินผ่านหน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง ท่าทางจะเป็นร้านอาหารตามสั่ง มีหอยใส่กะละมัง และผักวางไว้หน้าร้าน และมีเด็กเสิร์ฟเข้ามาเชิญชวนให้เข้าไปนั่งในร้าน แม่ห่านดูหน้าตาหอยแล้วเหมือนหอยขมบ้านเรา บางกะละมังก็น่าตาเหมือนหอยตลับ แต่ไม่น่าจะใช่ ท่าทางจะเป็นหอยน้ำจืดซะมากกว่า ส่วนผักก็เป็นผักกาด ผักกวางตุ้ง และมีอีกหลายชนิด ดูแล้วน่ากินเหมือนกัน แต่จุดหมายในการกินของคณะเราจะอยู่ที่ภัตตาคารซะมากกว่าเสียดาย ถ้ามากันเองจะได้ลองอาหารพื้นบ้านแบบนี้บ้าง


ระหว่างทางที่โดนเจ้าไกด์ปากจัดเร่งรีบ แม่ห่านยังมีโอกาสได้เก็บภาพตี๋น้อยน่าตาน่าเอ็นดู แถมยังยิ้มรับแขกอีกด้วย น่ารักจริงๆ



ส่วนกลุ่มนี้เล่นกันหน้าหมู่บ้าน แม่ห่านเดินทางผ่านและเก็บภาพไว้ เธอหันมาส่งเสียงที่ฟังแล้วไม่น่าจะเป็นคำพูดที่น่ารื่นรม น่าจะเป็นคำด่ามากกว่า ประมาณว่าไปรบกวนการเล่นของพวกเธอ


และแล้ว อาหารเที่ยงของวันนี้ก็เป็นเมนูที่ขึ้นชื่อของเมืองโจวจวง ก็คือขาหมูพันปี ที่เห็นขายมากมายตรงทางเข้า แม่ห่านลองถามเพื่อนๆ ว่ามันละลายในปากจริงมั๊ย บางคนก็บอกว่าขาหมูพะโล้เมืองไทยอร่อยกว่า แต่บางคนบอกว่าอร่อยจริงๆ ซึ่งก็ถือว่าเป็นความชอบของแต่ละคน ส่วนแม่ห่านไกด์ก็สั่งอาหารเจมาให้อีกชุดหนึ่ง แถมด้วยน้ำพริกตาแดงจากเมืองไทย ที่ติดตัวไปด้วย


ออกจากหมู่บ้านโจวจวง ก็ต้องไปแหล่งชอปปิ้ง ที่สาวๆ ชื่นชอบ เป็นโรงงานไข่มุกน้ำจืดของเมืองโจวจวง หลายคนตั้งใจมาที่นี่เพราะจะซื้อครีมไข่มุก ที่ทำให้สาวๆ ของจีนหน้าเด้ง แต่หลายคนก็ได้ไข่มุกกลับบ้านไปหลายเส้นเช่นกัน

สำหรับแม่ห่านแล้ว ทั้งครีมไข่มุก และเครื่องประดับไข่มุก ไม่สามารถเรียกเงินจากกระเป๋าไปได้ เพราะเป็นคนที่ไม่ชอบเครื่องประดับ และเครื่องสำอางที่แปลกๆ ไม่เคยได้แตะบนใบหน้า เพราะเป็นโรคขี้แพ้ (แพ้ของแพง) ใครอยากสวยก็สวยไป ขอมีหน้าตาธรรมดาๆ อย่างนี้แหละ


ออกจากโรงงานไข่มุก หลายคนกระเป๋าเบาหวิว ไกด์ต้องพาไปไหว้พระเพื่อเป็นสิริมงคลซะหน่อย เพื่อวันรุ่งขึ้นจะได้กระเป๋าหนักเหมือนเดิม

จุดที่ไปเป็นวัดพระใหญ่เขาหลิงซาน ซึ่งเป็นวัดที่ทางรัฐบาลจัดสร้างขึ้นบนเขาหลิงซานและสร้างพระใหญ่ขึ้น ทำให้จากเดิมแถบนี้ไม่ได้เป็นสถานที่ท่องเที่ยว ก็สามารถเรียกนักท่องเที่ยวให้มาไหว้พระ และทำให้ชาวบ้านสามารถหารายได้จากการท่องเที่ยวได้เพิ่มขึ้น ซึ่งเป็นข้อดีของรัฐบาลจีน ที่สามารถทำให้ชาวบ้านและประชากรของเขารู้สึกถึงความเอาใจใส่ของรัฐบาลที่มีต่อชาวบ้าน


การประชาสัมพันธ์ของรัฐบาล เกี่ยวกับงานเวิด์ลเอ็กโป ยังมีให้เห็นแม้แต่ในวัด และสถานที่ท่องเที่ยวที่ห่างไกลเมือง





ตามสถานที่ท่องเที่ยวหรือสวนสาธารณะหลายที่มีดอกไม้สวยๆ ให้เห็นอยู่มากมาย เสียดายที่ไม่ค่อยมีเวลาได้เก็บภาพมากนัก เป็นเพราะความเร่งรีบของการเดินทาง และโปรดแกรมที่อัดแน่นเกินไป

ในภาพซ้ายเป็นภาพดอกเหมย ดอกไม้ที่มีความหมายของชาวจีน จะเห็นปลูกทั่วไปตามสองข้างทาง เมืองไทยเคนเห็นแถวๆ เยาวราช นำกิ่งมาขาย บางคนซื้อไปแช่น้ำไว้ให้ออกดอก เพื่อจะได้ชื่นชมความเป็นมงคลของดอกเหมย

ส่วนภาพซ้ายเป็นกุหลาบพันปี ซึ่งมีหลายสีทั้งขาว ชมพู แดง มีให้เห็นอยู่ทั่วไป


































จบทริปของวันนี้ เหนื่อยเต็มที ลองเช็คข่าวเมืองไทย ว่ายังอยู่สบายกันดีหรือไม่ เมื่อไหร่การแบ่งสีแบ่งฝ่ายจะหมดไป


โดย....แม่ห่าน

































Friday, October 22, 2010

เมื่อแม่ห่านมีลูกสาวคนที่สาม


ช่วงต้นปีที่ผ่านมาแม่ห่านรู้สึกตัวเองว่าอ้วน น้ำหนักตัวขึ้นมาหลายกิโลทีเดียว ส่วนหนึ่งโทษตัวเองว่ากินชาเย็นเกือบทุกวัน คิดๆ จะเริ่มลดน้ำหนักแต่ก็ผลัดวันประกันพรุ่งอยู่เรื่อยๆ จนช่วงที่ไปเมืองจีน ตั้งมั่นไว้ในใจว่ากลับมาจากเมืองจีนจะลดน้ำหนักอย่างจริงจัง โดยนัดแนะกับพี่แม่บ้านว่าจะไปเปิดซาวด์น่าที่ออฟิศวันเว้นวัน และตอนเช้าหลังละหมาดจะออกมาวิ่งให้ได้อาทิตย์ละไม่น้อยกว่า 4 วัน

กลับจากเมืองจีนช่วงนั้น เริ่มต้นด้วยการวิ่งก่อน และก็ยังดีที่ไม่ได้เริ่มเข้าซาวด์น่าตามที่ตั้งใจไว้ เนื่องจากรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อ้วนแบบปกติ เพราะวันหนึ่งรู้สึกอยากกินมะม่วงเปรี้ยวที่น้องในออฟิศนำมากิน ทั้งๆ ที่ชีวิตปกติไม่ชอบกินของเปรี้ยว แถมมะม่วงวันนั้นยังเป็นมะม่วงที่ใครๆ ก็บอกว่าเปรี้ยวเข็ดฟัน ขนาดน้องที่นำมากินก็ยังบ่น แต่แม่ห่านกลับกินไปอย่างน่าตาเฉย หลายๆ คนเริ่มแซวว่า จะมีน้องรึเปล่า แม่ห่านจึงเริ่มคิดและเริ่มย้อนกลับไปนับเรื่องประจำเดือน ซึ่งปกติก็ไม่ค่อยได้ใส่ใจ เพราะเป็นคนที่ประจำเดือนมาไม่ค่อยปกติเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

หลังจากเหตุการมะม่วงเปรี้ยว แม่ห่านก็ไม่รอช้า ตอนเย็นกลับซื้อแผ่นทดสอบการตั้งครรภ์ทันที และรอตอนเช้าด้วยใจจดใจจ่อ และผลก็ออกมาอย่างที่ใจคิดตามในภาพที่เห็นนั่นแหละคะ
















และเนื่องจากช่วงนั้นเจ้าดานากับดีนีย์ไปบ้านย่าที่ใต้กับพ่อ แม่ห่านจึงเก็บไว้ก่อนไม่อยากบอกใคร รอพ่อกลับจากใต้ก็บอกพ่อเป็นคนแรก ซึ่งก็คาดหวังว่าลูกคนที่สามจะเป็นผู้ชาย แม่ห่านเองก็คาดหวังอย่างนั้น เพราะมีลูกสาวมาแล้ว 2 คน คนนี้อยากให้เป็นผู้ชายซักคนน่า


ช่วงสงกรานต์ กลับบ้านใต้กันทั้งครอบครัว แวะรับเจ้าดานากับดีนีย์ที่บ้านย่า ก่อนที่จะเดินทางไปบ้านยายที่พังงา ก็บอกทั้งสองคนให้รู้ว่าเขากำลังมีน้อง ให้เขาเตรียมตัวเตรียมใจ เจ้าดานาพี่คนโตค่อนข้างเป็นผู้ใหญ่หน่อย อีกทั้งเขามีน้องมาแล้วคือเจ้าดีนีย์ เขาจึงไม่รู้สึกอะไร แต่เจ้าดีนีย์ค่อนข้างมีผลนิดหนึ่ง เพราะเขาเป็นลูกคนเล็ก ทำให้ช่วงสงกรานต์ที่ที่บ้าน เจ้าดีนีย์กลายเป็นเด็กขี้อ้อนขึ้นมา และพยายามเกาะแม่ไม่ห่าง แม่จึงต้องพยายามพูด รวมถึงให้เจ้าดานาช่วยอีกแรงหนึ่ง ระยะหลังๆ เขาจึงดีขึ้นเยอะ

แม่ห่าน ฝากท้องที่โรงพยาบาลเดิม และฝากพิเศษกับหมอคนเดิม ด้วย ครบ 4 เดือนไปเจาะน้ำคร่ำ หลังจากฟังผลแล้วรู้สึกผิดหวังเพราะเจ้าคนเล็กที่จะมานี่ก็เป็นผู้หญิงอีก ทำให้บ้านนี้มี 3 ใบเถา แต่เจ้าดีนีย์บอกว่าเป็น "สามเกลอจอมจุ้น" แต่ถึงจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย ก็ลูกของแม่เหมือนกันทุกคน


ดานาครบหกขวบแล้ว










ไม่แน่ใจว่าตัวเองไม่มีเวลาหรือไปติด facebook กันแน่ แต่ที่แน่ๆ ก็คือ blog นี้ว่างเว้นการเขียนมานานเดือนมาก หลายคนที่เคยรู้จักหรือติดตามผลงานกัน ก็ไปเจอกัน fb หลายคน บางคนก็ทักทายไปว่าไม่เห็นเขียน blog บางทีก็อ้างว่าตัวเองยุ่ง บางทีก็รู้สึกว่าตัวเองขี้เกียจเขียน

วันนี้วันหยุดปิยมหาราช มีเวลาว่างพอสมควร เด็กๆ ก็ไม่สบายกันทั้งสองคน เจ้าดานาคนโตหนักหน่อย ไอหอบจนไม่มีเวลานอน เมื่อเช้าหมอต้องให้พ่นยาขยายหลอดลมไปรอบหนึ่ง วันนี้กินยาดูถ้าไม่ดีขึ้นตอนเย็นไปพ่นอีกรอบ คืนนี้จะได้นอนหลับสบายหน่อย












เจ้าดานา ตอนนี้ครบ 6 ขวบไปแล้วตั้งแต่วันที่ 7 กันยายน ที่ผ่านมา แม่ตั้งใจจะเขียนบันทึกไว้ตั้งแต่วันครบรอบวันเกิดนั่นแหละ แต่ก็ผลัดวันประกันพรุ่งมาเรื่อยๆ จนวันนี้ถึงได้ฤกษ์เขียนซะที

อายุครบ 6 ขวบ เป็นนักเรียนชั้น ป.1 ที่ตัวเล็กที่สุดในห้อง เป็นยัยตัวเล็กฟันเหล็ก แถมเพื่อนในห้องเขาผลัดฟันน้ำนมกันหมดทั้งห้องแล้ว เหลือแต่เจ้าดานายังเป็นฟันเหล็กอยู่ ทำให้โดนเพื่อนล้อบ่อยๆ แต่เจ้านี่เป็นเด็กที่ขยันอ่านหนังสือ คุณครูบอกว่าอ่านได้เก่งกว่าเพื่อนๆ ทุกคนในห้อง นี่คงเป็นผลจากการที่แม่อ่านหนังสือให้เขาฟังตั้งแต่เล็กๆ พอมีน้องแม่อ่านให้น้องฟังเขาก็ฟังมาด้วยกันตลอด ยิ่งเวลาแม่ขับรถ หาเหตุให้เขาไม่เบื่อด้วยการฝึกให้เขาอ่านป้ายข้างทางบ้าง ป้ายทะเบียนรถข้างหน้าบ้าง ทำให้เขาอ่านหนังสือได้เก่งพอสมควร

คนเก่งก็คงไม่เก่งทุกอย่าง ด้วยความที่เขาเป็นเด็กที่ตัวเล็ก ทำให้การใช้กล้ามเนื้อของเขาไม่คล่องตัวเท่าที่ควร เจ้าดานากลายเป็นเด็กที่เคลื่อนไหวร่างกายได้ช้า การใช้มือ หรือการปีนป่ายต่างๆ สู้เพื่อนๆ ไม่ได้ และเขาเรียนพละได้ไม่ดี ซึ่งแม่ก็พยายามให้กำลังใจเขาตลอด

ด้วยความที่เขาทำอะไรได้ช้า ตอนเที่ยงก็กินข้าวช้ากว่าคนอื่น พอกินข้าวเสร็จเพื่อนๆ ก็ไปเล่นกันหมด ตัวเขาเองไม่อยากเล่น เพราะวิ่งเล่นอย่างเพื่อนๆ ได้ไม่ดี ทำให้เขากลายเป็นเด็กติดห้องสมุด ตัวเล็กแค่นี้ก็เข้าห้องสมุดแล้วค่ะ ไปอ่านหนังสือห้องสมุด แต่แม่กลับไม่อยากให้เป็นเช่นนี้

เมื่อรู้จุดอ่อนของลูก จึงพยายามให้เขาไปเล่นกับเพื่อนๆ พยายามสอนให้เขาอดทนในการวิ่งเล่น พยายามสอนเขาว่า "วันนี้หนูวิ่งไม่ทันเพื่อนก็ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ก็ยังวิ่งไม่ทันอีก อาทิตย์หน้าหนูวิ่งไม่ทัน แต่ถ้าหนูวิ่งทุกวันเดือนหน้าหนูจะวิ่งทัน" เขาก็เลยพยายามมากขึ้น ตอนเช้าก่อนไปทำงานก็กระซิบบอกเขาเสมอว่าวันนี้ให้วิ่งตามเพื่อนอีกนะ แล้วชูสองนิ้ว "ดานาสู้ๆ"

วันก่อนเขาเล่าให้ฟังว่าสามารถวิ่งทันเพื่อนที่ตัวไล่ๆ กันเขาแล้ว ต่อไปเขาจะวิ่งให้ทันเพื่อนอีกคนหนึ่ง ทำให้เขาดูมีความสุขมากขึ้นทั้งการเล่นและการอ่าน



เพราะแม่อยากให้ลูกเติบโตแข็งแรงทั้งทางร่างกายและจิตใจจ๊ะ




โดย...แม่ห่าน