Friday, November 27, 2009

สุขสันต์ วันอีดิ้ลอัฎฮา










วันตรุษอิดิ้ลอัฎฮา ประจำปี 2552 ตรงกับวันศุกที่ 27 พฤศจิกายน 2552 เป็นที่รู้กันว่าวันสำคัญทางศาสนาอิสลามที่นับว่าสำคัญที่สุดมี 2 วัน คือ อีดิลฟิตริ์ และ อีดิลอัฎฮา เป็นวาระแห่งการเฉลิมฉลองของมุสลิม โดย อีดิลฟิตริ์ เป็นการเฉลิมฉลองหลังเสร็จสิ้นการถือศีลอดในเดือนรอมะฎอน ส่วนอีดิลอัฎฮา เป็นการเฉลิมฉลองในโอกาสทำฮัจญ์และกุรบาน(การเชือดสัตว์เพื่อทำทาน)

อีดิลอัฎฮา หรือบางคนเรียกว่า "อีดใหญ่" ตรงกับวันที่ 10 เดือนซุลหิจญะห์ (เดือนที่ 12 ตามปฏิทินอิสลาม) ซึ่งเป็นเดือนที่มุสลิมเดินทางไปทำฮัจญ์ที่นครมักกะห์ กิจกรรมสำคัญประจำวันอีดนี้คือการเชือดสัตว์พลีเพื่ออัลลอฮ สัตว์ที่เชือดได้แก่ แพะ แกะ วัว หรืออูฐ สัตว์ที่เชือดเรียกว่า "อุฎฮิยะห์" ตามภาษาที่ใช้ในนิติศาสตร์อิสลาม จึงเป็นที่มาของชื่อ อีดิลอัฎฮา

ส่วนที่เรียกว่า กุรบาน ก็เนื่องจากการเชือดสัตว์นี้เป็นการกระทำเพื่อความใกล้ชิดพระเจ้า การเชือดสัตว์กุรบานนี้ จะกระทำกันในเช้าวันที่ 10 ซุลหิจญะห์ ผู้ทำฮัจญ์จะเชือดสัตว์ที่ทุ่งมินา นอกเมืองมักกะห์ ในขณะที่มุสลิมในส่วนต่าง ๆ ของโลกก็จะเชือดกันและแจกจ่ายเนื้อสัตว์ที่เชือดแก่คนยากจนในชุมชนของตน แล้วจึงไปร่วมละหมาดอีด ข้อปฏิบัติอื่น ๆ ก็เช่นเดียวกับในวันตรุษอิดิ้ลฟิตรี หรือวันอีดเล็ก



วันตรุษของชาวมุสลิม หรือวันออกอีดไม่ว่าจะเป็นอีดเล็กหรืออีดใหญ่ เป็นวันที่ชาวมุสลิมทั่วโลกเฉลิมฉลองกัน ชาวมุสลิมจะแต่งตัวกันด้วยเสื้อผ้าที่สวยงาม ไปละหมาดรวมกันที่มัสยิด ทานอาหาร่วมกัน หรือจัดกิจกรรมร่วมกัน

สำหรับประเทศไทย ซึ่งศาสนาอิสลามไม่ใช่ศาสนาประจำชาติ แต่ถ้าเป็นวันสำคัญทั้งสองนั้น หน่วยงานทั้งหลายอนุญาตให้พนักงาน ลูกจ้างสามารถลาหยุดงานได้ โรงเรียนต่างๆ ก็อนุญาตให้เด็กๆ ลาเรียนเพื่อไปร่วมกิจกรรมทางศาสนา และงานรื่นเริงทั้งหลาย

สำหรับครอบครัว "อีเล้งเค้งโค้ง" ปีนี้ไม่ได้กลับใต้ เพราะที่ลูกสาว 2 คนเรียนศาสนาอยู่ เขาจัดงานสุขสันต์วันอิดิ้ลอัฎฮา ซึ่งให้เด็กนักเรียนขึ้นไปแสดงความสามารถกันตามที่คุณครูแต่ละสาขาอยากให้แสดงออก ลูกสาวทั้งสองคนขึ้นเวทีพร้อมกัน แม่ห่านเองก็สนับสนุนเพราะอยากฝึกให้ลูกกล้าแสดงออกต่อหน้าที่สาธารณชน อย่าให้เหมือนแม่ ที่จนป่านนี้ยังไม่มีความกล้าเลยยยย



ลักษณะการจัดงานก็เป็นงานแบบง่ายๆ คล้ายๆ จัดกันในครอบครัวใหญ่ ซึ่งโรงเรียนอิสลามสัมพันธ์ที่ลูกเรียนอยู่มีสาขาใหญ่อยู่ที่สุเหร่าปากครองลำรี ส่วนลูกสาวเรียนสาขาย่อยที่ 5 ทางสุเหร่าเขาให้แต่ละสาขาจัดการแสดงไป และให้มีการออกร้านเพื่อหารายได้เป็นค่าบำรุงการศึกษาให้สาขาของตน

การแสดงก็เน้นเด็กเล็กๆ และการกล่าวสุนทรพจน์ของเด็กโต เพื่อเป็นพื้นฐานการฝึกความกล้าของเด็กๆ




สำหรับลูกสาวทั้งสองคน การได้มีกิจกรรมร่วมกับเพื่อนๆ เป็นที่สนุกสนาน และมีความสุขพอสมควร







โดย....แม่ห่าน

No comments: