Saturday, August 08, 2009

บาดแผล...ที่ร่างกาย


เจ้าดานาเป็นเด็กใจเสาะมาตั้งแต่เล็กๆ แม้จะมีบาดแผลเล็กๆ น้อย เจ้าหล่อนก็ร้องให้จะเป็นจะตาย แม้พ่อกับแม่จะพยายามสร้างความเข้มแข็งให้แกอย่างไร แต่ก็ดูจะไม่ได้ผล คุณเธอมักแหกปากร้องทุกครั้งที่โดนกระทำ บางครั้งตีกับน้อง สู้น้องไม่ได้ก็แหกปาก

มีอยู่ช่วงหนึ่งที่เจ้าดีนีย์ กำลังอินกับกีฬาชกมวย เดินไปไหนเจอใครก็กำหมัดชกทุกที หลายครั้งที่คู่ซ้อมของเธอเป็นดานา เจ้าดานาก็จะแหกปากลั่นตลอด จนหลังๆ แม่สั่งห้ามชกมวยกับคนอื่น ให้ชกพ่อคนเดียวเท่านั้น แต่เจ้าดีนีย์กลับไม่สนุก เพราะพ่อไม่เจ็บจริง

เพื่อนเล่น ในซอยส่วนใหญ่เป็นเด็กผู้ชายและมักเล่นกันแรงๆ ดานาไปเล่นกับเขาก็เจ็บตัวทุกครั้ง บางครั้งก็ร้องให้เข้าบ้าน เดี๋ยวเริ่มอดทนได้บ้าง แต่เมื่อวานเช่นฟุตบอลกันจนหกล้มถลอกปอกเปิก เป็นครั้งแรกที่เจ้าหล่อนไม่ร้องให้ แถมยังเล่นต่อได้แม้จะเจ็บ แม่แอบดีใจที่เห็นลูกรู้จักอดทนบ้าง

แต่เมื่อถึงเวลาทำแผลและใส่ยา ความสำออยเริ่มกลับมา เจ้าหล่อนเริ่มแสบแผลตั้งแต่ตอนอาบน้ำ แม่บอกให้อดทน ออกมาแม่ใส่ยาให้โดยใช้แอลกอฮอล์ล้างแผลก่อน เท่านั้นแหละ เจ้าหล่อนแหกปากทันที เพราะความเจ็บแผล ดีนีย์มายืนให้กำลังใจอยู่ข้างๆ บอกให้ดานาอดทนหน่อย มีอวดด้วยว่าตอนดีนีย์เป็นแผลดีนีย์ไม่ร้องเลย

ล้างแผลเสร็จใส่เบตาดีน ก็ร้องต่อ แม่ต้องจับขาไว้แน่นแล้วใช้สำลีชุบน้ำยาทา


ดูท่าร้องให้ของเจ้าหล่อนซิ แม้จะสงสารลูก แต่ก็อดอมยิ้มไม่ได้




โดย...แม่ห่าน

No comments: