Thursday, June 15, 2006

คลอด




ลูกรัก

แม่อยากเล่าประสบการณ์ตอนที่แม่คลอดลูกให้ลูกได้เก็บไว้อ่านกัน

ตอนคลอดดานา แม่ไม่ได้มีการปวดท้องซักนิดเดียว แม่ตื่นมาเข้าห้องน้ำตอนประมาณตี 4 กว่า ของวันที่ 7 กันยายน 2547
เห็นว่ามีเลือดออกทางช่องคลอด ซึ่งคุณหมอได้สั่งไว้แล้วว่าถ้ามีอาการอย่างนี้ให้ไปหาหมอทันที
แม่ก็เลยอาบน้ำแต่งตัว ปลุกพ่อของลูกให้ลุกขึ้นละหมาด ออกจากบ้านก่อน 6 โมงเช้าเล็กน้อย
นั่งรถไปโรงพยาบาล ตอนนั้นแม่รู้สึกว่าลูกดิ้นมากผิดปกติ แม่เองรู้สึกเจ็บกับการดิ้นของลูก
ไปถึงโรงพยาบาล 6 โมงกว่า เข้าตรวจแผนกฉุกเฉิน ทางแผนกส่งไปห้องสูตินารี
พยาบาลตรวจสอบอาการปวดท้อง และตรวจช่องคลอด ปรากฏว่าช่องคลอดเปิด 4 ซม. ให้ส่งเข้าห้องคลอดทันที
เข้าไปเตรียมตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องรอคลอด พยาบาลตรวจช่องคลอดอีกครั้ง แล้วบอกว่าเข้าห้องคลอดไปรอคุณหมอได้เลย
ตอนที่ไปนอนรอบนเตียงคลอดนั้น แม่รู้สึกตื่นเต้นและกลัวมาก มันเป็นความรู้สึกที่แย่ด้วย
อยากให้ยายของลูก ตาของลูก และพ่อของลูกมาอยู่ใกล้
พยาบาลให้น้ำเกลือ และคุณหมอเจาะถุงน้ำคร่ำ แม่รู้สึกปวดขึ้นเรื่อยๆ
แม่อยากจะร้องให้ อยากเจอพ่อของลูก แม่หันมองนาฬิกาตลอดเวลา
กลัวมาก กลัวว่าแม่จะคลอดยาก เหมือนกับที่ป้าๆ ของลูกทั้ง 3 คน เป็นกัน
แม่นอนมองนาฬิกาตลอดเวลา ขอพรจากพระเจ้า ขอให้ลูกออกมาเร็ว ๆ อย่าให้แม่ทรมานมากกว่านี้เลย
ความรู้สึกเจ็บตอนนั้น ทำให้แม่รู้สึกเสียใจที่แม่ไม่เลือกที่จะผ่าลูกออกมา
แม่นอนเจ็บเป็นระยะๆ และรู้สึกทรมานตลอดที่ลูกดิ้นเพื่อจะออกจากท้องแม่
พยาบาลก็เข้ามาดูแม่เป็นระยะ ๆ เช่นกัน
จนกระทั่งเวลา 10 โมง กว่า แม่รู้สึกเหมือนจะปวดอึ จึงเรียกพยาบาลเข้ามา พยาบาลก็โทร. ไปแจ้งคุณหมอว่าจะคลอดแล้ว ให้รีบมา
แม่ปวดจนทนไม่ไหว ทั้งหมอ ทั้งพยาบาลช่วยกันนับ ให้แม่เบ่งลูกออกมา แม่เบ่งไป 3 ครั้ง ก็รู้สึกว่าหมดแรง
คุณหมอต้องให้กำลังใจ แล้วนับหนึ่ง เพื่อให้สัญญาณ เบ่งครั้งที่ 4 คราวนี้ ลูกแม่ก็ออกมาร้องจ้า ทันที แม่หันไปมองนาฬิกา 10.28 น.
คุณหมอทำความสะอาดลูก แล้วบอกแม่ว่า ลูกของแม่เป็นผู้หญิง น้ำหนัก 3 กิโลกรัม
แม่ถามว่าลูกแข็งแรงดีมั๊ย
แม่ขอดูหน้าลูก แล้วคุณหมอก็เย็บแผล และบอกให้แม่พักผ่อน แม่รู้สึกหิวมาก และอยากเห็นหน้าลูกด้วย

สำหรับดีนีย์ แม่ก็ไม่มีอาการปวดท้องเช่นกัน
วันที่ 5 มกราคม 2549 คุณหมอนัดให้แม่ไปตรวจท้องตามปกติ
แม่ลางานครึ่งวัน ให้พ่อของลูกไปรับ และแม่ก็แวะไปรับซิมโทรศัพท์ที่ห้างฯ ทางผ่าน
ตอนที่เดินจากลานจอดรถเข้าไปในห้างฯ นั้น แม่รู้สึกหนักท้องมาก เดินไม่ค่อยไหว
แม่ไปรับซิมโทรศัพท์ เสร็จแล้ว ไปซื้อรองเท้าให้ดานา คู่หนึ่ง ก่อนจะออกไปโรงพยาบาล
ระหว่างที่นั่งรอคุณหมอเพื่อตรวจนั้น แม่รู้สึกปวดท้อง เหมือนจะปวดเตือน
คุณหมอก็สอบถามอาการ พร้อมกับขอตรวจช่องคลอด
ปรากฏว่าช่องคลอดเปิดแล้ว 2 ซม. คุณหมอบอกว่าสามารถที่จะคลอดในคืนนั้นได้ทันที
แต่ถ้าไม่พร้อมก็มาพรุ่งนี้ ซึ่งถ้าหากมีอาการปวดในกลางคืนให้รีบมาทันที
คืนนั้นแม่กลับบ้าน ไปนอนกับดานา นอนกอดดานาทั้งคืน เพราะแม่จะไม่ได้นอนกับดานาอีก 2 คืน
และคืนนั้นแม่รู้สึกปวดท้องทั้งคืน
ตอนเช้าแม่ลุกมาแต่งตัวเพื่อไปโรงพยาบาล ดานา ก็งอแงมาก ร้องให้แม่อุ้มตลอดเวลา
เหมือนจะรู้ว่าแม่ไม่อยู่หลายวัน แม่สงสารดานามาก อยากอุ้มลูก อยากพาลูกไปด้วย
แม่ต้องบอกว่า แม่ไปโรงพยาบาลเพื่อให้น้องออกมาก
ไปถึงโรงพยาบาลก็เข้าห้องฉุกเฉินก่อน เพื่อเตรียมตัว เตรียมเอกสารไว้
ห้องฉุกเฉินก็ส่งเข้าห้องคลอดทันที เพราะคุณหมอแจ้งไว้แล้ว
คุณพยาบาลให้น้ำเกลือไว้รอคุณหมอ
7 โมงกว่า คุณหมอเข้ามา เจาะน้ำคร่ำ และให้แม่นอนรอ
ซักพักแม่รู้สึกปวดทรมาน เหมือนกับตอนที่แม่ปวดท้องคลอดดานา
คราวนี้แม่มีประสบการณ์แล้ว แม่ไม่กลัวเหมือนตอนคลอดดานา
และรู้ว่าปวดอย่างไร ลูกใกล้จะออกมา
ดีนีย์ดิ้นตลอดเวลา และดิ้นแรงกว่าดานาอีก แม่รู้สึกเหมือนกับท้องแม่ระบมไปทุกตารางนิ้ว
แปดโมงกว่า แม่รู้สึกเหมือนจะปวดอึ ซึ่งแม่รู้แล้วว่าลูกแม่กำลังจะออกมาแล้วจึงเรียกพยาบาล
ตอนแรกพยาบาลทำท่าจะไม่เชื่อ แถมยังบอกว่าไม่น่าจะเร็วขนาดนั้น
แต่เมื่อเข้ามาดูแม่ รีบโทร. เรียกคุณหมอ แล้วบอกแม่ว่าอย่าเพิ่งเบ่ง เพราะยังไม่ได้จัดเตียง
แม่ต้องบอกให้รีบๆ เพราะเจ็บเต็มที่ และลูกก็เตรียมจะออกมาแล้ว
คุณหมอลงมา แล้วรีบฉีดยาชาให้แม่ พร้อมๆ กับที่แม่เบ่งให้ลูกออกทันที
คราวนี้ แม่เบ่งแค่ 3 ครั้ง ดีนีย์ก็ออกมาทันที เวลา 09.00 น.
แม่ขอดูหน้าลูก ได้ยินเสียงลูกร้องให้ แม่ก็หมดแรงทันที


ลูกรักของแม่
ของขวัญที่วิเศษสุด ที่พระเจ้าประทานมาให้แม่

No comments: